a rusyfikacja nauczycieli

Witamy

Fundacja Iskierka Rodzic Po Ludzku Mam Marzenie Dzieci Niczyje Niechciane i Zapomniane GotLink.pl sprawdĹş stronÄ™ w systemie wymiana linkami system wymiany linkĂłw

a rusyfikacja nauczycieli wiejskich i urzędników niższych szczebli spowodowała upadek narodowego ruchu estońskiego i jego instytucji. W 1896 roku kierowanie dziennikiem Postimees przejął umiarkowany polityk Jaan Tônisson (1868-1942), związany z kręgami kościelnymi. Głosił on lojalność wobec władz rosyjskich, a jednocześnie chciał poprzez działalność gospodarczą osiągnąć równość ekonomiczną, narodową i polityczną z Niemcami. Dla Tônissona bazą ruchu narodowego była nadal wieś, choć

Przewodniczącym głównego komitetu został pastor Jakob Hurt, który jednocześnie kierował założonym w Tartu (1872) Towarzystwem Literatów Estońskich (Eesti Kirjameeste Selts). Wydawało ono estońskie podręczniki szkolne i literaturę popularną. Innymi ośrodkami życia narodowego były towarzystwa chóralne i instytucje gospodarcze, zwłaszcza związki rolnicze i kredytowe. W pierwszym pokoleniu działaczy narodowych znaczną rolę odgrywali pastorzy (np. Hurt), którzy w zgermanizowanym Kościele zależni

przypadła Związkowi Sowieckiemu (23. Czerwonej Estonia przyjęła ultimatum sowieckie i zawarła układ o wzajemnej pomocy, uprawniający ZSRS do stacjonowania 25 tysięcznego garnizonu wojskowego oraz oddała mu bazy morskie i lotnicze (28. Po drugim ultimatum, również przyjętym (16. w którym Stalin żądał zmiany rządu i przyjęcia dodatkowych oddziałów, Armia Czerwona okupowała Estonię (17. i faktyczną władzę przejął przysłany z Moskwy Andriej Żdanow. Pod naciskiem zorganizowanego przez Sowietów

użył wyrażenia "naród estoński", zamiast dotychczasowego określenia "lud wiejski". Tak narodził się estoński ruch narodowy, który jednak jeszcze przez następne pokolenie ograniczał się wyłącznie do pracy organicznej i walki z dominacją kultury i szlachty niemieckiej. W tej sytuacji władze rosyjskie były postrzegane przez Estończyków jako potencjalny sojusznik i do rewolucji 1905 roku w ruchu narodowym niepodzielnie panował lojalizm. Jaan Adamson, nauczyciel z Viljandimaa, zaproponował (1860),

Rada Narodowa na czele z Jüri Uluotsem, ostatnim premierem okresu niepodległości. Pod naciskiem niemieckim oddziały estońskie i Rada zostały jednak rozwiązane. Karl Litzmann mianowany komisarzem Estonii (grudzień 1941), utworzył wbrew instrukcjom Hitlera w praktyce autonomiczny rząd estońskiego faszysty Hjalmara Mäe (15. Na przełomie 1942 i 1943 roku Niemcy utworzyli Legion Estoński, który w szczytowym okresie liczył 11 tysięcy żołnierzy i walczył na froncie wschodnim. W 1944 roku

NKWD przeprowadziło pierwszą wywózkę, która objęła 10 tysięcy osób (14. W sumie w wyniku wywózek, ewakuacji i represji (oficjalnie 2 tysiące rozstrzelano, do łagrów wywieziono 30 tysięcy, w tym 5,5 tysiąca żołnierzy) zginęło około 60 tysięcy Estończyków. Gdy Niemcy przekroczyli granice Estonii (7. wybuchło powstanie, w którym udział wzięło 50 tysięcy partyzantów. Tartu, wyzwolone 10 lipca, zostało zajęte przez Niemców dopiero 28 lipca. Przed nadejściem nowego okupanta uformowała się Estońska

Pätsem, ale bolszewicy, kierowani przez Viktora Kingissepa, przejęli władzę w Tallinie (27. Wybory do rosyjskiej Konstytuanty przyniosły im 40% głosów, ale do Konstytuanty estońskiej już tylko 30% (styczeń 1918). Bolszewicy rozpętali terror i opanowali administrację, ale sejm estoński istniał nadal. Gdy bolszewicy z powodów klasowych wyjęli spod prawa szlachtę niemiecką i rozpoczęli masowe represje wobec niej, wojska niemieckie zaczęły wkraczać do Estonii. Po wycofaniu się bolszewików,

Czternasty

Witamy