Witamy

Fundacja Iskierka Fundacja Hobbit Mam Marzenie Dzieci Niczyje Krwinka GotLink.pl wymiana linkami SEO Tools SEO Tools

do podziału na dwa skrzydła; narodowo-liberalne (Tônisson) i socjalistyczne (Jaan Teemant). Oba ugrupowania domagały się utworzenia autonomicznej prowincji estońskiej i rozdziału ziem państwowych wśród chłopów. Kręgi narodowe (Postimees) były przeciwne angażowaniu się w "rosyjskie sprawy", tzn. w rewolucję w imperium, natomiast socjaliści wzywali do czynnego udziału w walkach i niszczenia majątków niemieckich baronów. Pats zajmował stanowisko pośrednie, ale nie uchroniło go to przed wyrokiem

ruchowi narodowemu trwał krótko i zakończył się przejściem do rusyfikacji, ale pozwolił w decydującym momencie okrzepnąć ruchowi estońskiemu. Rusyfikacja nie była też tak groźna jak germanizacja, gdyż nie była nosicielką atrakcyjniejszej cywilizacji. W ramach nowej polityki wprowadzono sądownictwo państwowe, sędziów pokoju i sąd apelacyjny w Petersburgu (1889), język rosyjski jako urzędowy, przysłano rosyjskich urzędników, którzy objęli administrację kraju, przeprowadzono rusyfikację szkół prywatnych

śmierci linię tę kontynuował Veske. Do roku 1880 niemiecki był językiem urzędowym w prowincjach bałtyckich. Wstępując na tron (1881) Aleksander III nie potwierdził przywilejów szlachty bałtyckiej, co było zapowiedzią zerwania z nią sojuszu i rozpoczęcia rusyfikacji. ze stałego pogarszania się stosunków rosyjsko-niemieckich na arenie międzynarodowej. Carat posłużył się więc instrumentalnie ruchem estońskim, by złamać pozycję polityczną niemieckich baronów. Wprawdzie ów okres sprzyjania estońskiemu

Przewodniczącym głównego komitetu został pastor Jakob Hurt, który jednocześnie kierował założonym w Tartu (1872) Towarzystwem Literatów Estońskich (Eesti Kirjameeste Selts). Wydawało ono estońskie podręczniki szkolne i literaturę popularną. Innymi ośrodkami życia narodowego były towarzystwa chóralne i instytucje gospodarcze, zwłaszcza związki rolnicze i kredytowe. W pierwszym pokoleniu działaczy narodowych znaczną rolę odgrywali pastorzy (np. Hurt), którzy w zgermanizowanym Kościele zależni

(weterani). Propozycje Ligi dokonania zmian w konstytucji uzyskały w referendum 56,3% głosów (październik 1933). W marcu 1934 roku prezydent Päts skorzystał z wprowadzonych właśnie uprawnień, by ogłosić stan wyjątkowy i rozwiązać Ligę. Kazał też aresztować jej przywódców i rządził za pomocą dekretów. Nowe Zgromadzenie (1936) przyjęło nową konstytucję (1937), która wprowadziła dwuizbowy parlament; tylko izba niższa pochodziła z wyboru. Opozycja zdobyła 17 spośród 80 mandatów, a w jej ławach

użył wyrażenia "naród estoński", zamiast dotychczasowego określenia "lud wiejski". Tak narodził się estoński ruch narodowy, który jednak jeszcze przez następne pokolenie ograniczał się wyłącznie do pracy organicznej i walki z dominacją kultury i szlachty niemieckiej. W tej sytuacji władze rosyjskie były postrzegane przez Estończyków jako potencjalny sojusznik i do rewolucji 1905 roku w ruchu narodowym niepodzielnie panował lojalizm. Jaan Adamson, nauczyciel z Viljandimaa, zaproponował (1860),

szkół początkowych we wszystkich miejscowościach liczących ponad tysiąc mieszkańców. Posługiwano się w nich językiem estońskim. Zakres nauczania nie wykraczał jednak poza religię i umiejętność czytania i pisania. Dla jego potrzeb wydano katechizm po estońsku i liwsku (1845-1848), a estoński jako przedmiot zaczęto wykładać w seminarium pskowskim. Prawa i rozporządzenia władz ogłaszano również w językach miejscowych. W latach sześćdziesiątych XIX wieku wprowadzono szkoły gminne i wyższe parafialne

rozstrzelany. Najpierw Tônisson (styczeń 1918), potem zaś inni przedstawiciele rządu i sejmu estońskiego, przybyli do Sztokholmu, by porozumieć się z zachodnimi aliantami, którzy uznali de facto władzę Riigikogu. Po rewolucji w Niemczech (9. rząd estoński doszedł do porozumienia z przedstawicielem nowego rządu niemieckiego, Augustem Winnigiem i niemieckimi radami żołnierskimi w sprawie powrotu do kraju oraz przejęcia administracji Estonii. W tym czasie bolszewicy zdobyli Narwę (22. gdzie