a rusyfikacja nauczycieli

Witamy

Akogo Pajacyk Fundacja Avalon Krwinka Fundacja Sloneczko GotLink.pl SEO Tools wymiana linkami wymiana linkami system wymiany linkĂłw

a rusyfikacja nauczycieli wiejskich i urzędników niższych szczebli spowodowała upadek narodowego ruchu estońskiego i jego instytucji. W 1896 roku kierowanie dziennikiem Postimees przejął umiarkowany polityk Jaan Tônisson (1868-1942), związany z kręgami kościelnymi. Głosił on lojalność wobec władz rosyjskich, a jednocześnie chciał poprzez działalność gospodarczą osiągnąć równość ekonomiczną, narodową i polityczną z Niemcami. Dla Tônissona bazą ruchu narodowego była nadal wieś, choć

by założyć szkołę z estońskim językiem wykładowym dla upamiętnienia cara Aleksandra I. Ze względu na sprzeciw niemieckiej szlachty, dopiero po 9 latach car zezwolił na rozpoczęcie publicznej zbiórki pieniędzy. Zakończono ją w 1884 roku, ale zebrane 100 tysięcy rubli zostały zawłaszczone przez państwo i przekazane na szkołę rosyjską. Kwestia ta odegrała jednak ogromną rolę w samym tworzeniu ruchu narodowego, gdyż w całym kraju powstały komitety kwestujące, faktycznie kierujące działalnością narodową.

"niewystarczalności narodowej". Również opozycja przeciw pastorom skłaniała się do poparcia polityki władz rosyjskich. W walce z tym kierunkiem pastor Hurt też zwrócił się do Rosji, doradzając ministrowi spraw wewnętrznych zamknięcie antykościelnych komitetów kwestujących (1884). władze zlikwidowały Towarzystwo Literatów (1893). Dla ruchu narodowego porozumienie z Rosją stawało się więc niemożliwe. Wczesny kryzys gospodarczy uderzył w chłopów, którzy stanowili podstawę ruchu odrodzenia narodowego,

zebrał się w Tallinie parlament oraz kongres ludowy, grupujący przedstawicieli organów administracji (rad delegatów, elektorów, rad miejskich), który uznał wybory i Poskę, wobec czego bolszewicy z rad delegatów opuścili salę obrad. 4 lipca rozpoczął się kongres narodowy, w którym udział wzięli uczestnicy poprzedniego kongresu narodowości estońskiej. Domagano się przekształcenia Rosji w federację, utworzenia wojskowych oddziałów estońskich, własnej sekcji na uniwersytecie w Tartu, wprowadzenia

użył wyrażenia "naród estoński", zamiast dotychczasowego określenia "lud wiejski". Tak narodził się estoński ruch narodowy, który jednak jeszcze przez następne pokolenie ograniczał się wyłącznie do pracy organicznej i walki z dominacją kultury i szlachty niemieckiej. W tej sytuacji władze rosyjskie były postrzegane przez Estończyków jako potencjalny sojusznik i do rewolucji 1905 roku w ruchu narodowym niepodzielnie panował lojalizm. Jaan Adamson, nauczyciel z Viljandimaa, zaproponował (1860),

szkół początkowych we wszystkich miejscowościach liczących ponad tysiąc mieszkańców. Posługiwano się w nich językiem estońskim. Zakres nauczania nie wykraczał jednak poza religię i umiejętność czytania i pisania. Dla jego potrzeb wydano katechizm po estońsku i liwsku (1845-1848), a estoński jako przedmiot zaczęto wykładać w seminarium pskowskim. Prawa i rozporządzenia władz ogłaszano również w językach miejscowych. W latach sześćdziesiątych XIX wieku wprowadzono szkoły gminne i wyższe parafialne

rozstrzelany. Najpierw Tônisson (styczeń 1918), potem zaś inni przedstawiciele rządu i sejmu estońskiego, przybyli do Sztokholmu, by porozumieć się z zachodnimi aliantami, którzy uznali de facto władzę Riigikogu. Po rewolucji w Niemczech (9. rząd estoński doszedł do porozumienia z przedstawicielem nowego rządu niemieckiego, Augustem Winnigiem i niemieckimi radami żołnierskimi w sprawie powrotu do kraju oraz przejęcia administracji Estonii. W tym czasie bolszewicy zdobyli Narwę (22. gdzie

Czternasty

Witamy